Za miastami i rzekami, za lasami i polami na krancu kretej drogi, ukryta na wysokiej górze lezy malutka wioska o wdziecznej nazwie Pasterka.
W tej skromnej wiosce, malowniczo polozonej u samego podnóza masywu Szczelinca, stalo kilka zagród a w nich zyli sobie spokojnie, acz bardzo pracowicie nieliczni mieszkancy. Ciezko im bylo na tych surowych terenach a zawierucha wojny 30-letniej przelewajaca sie przez Europe dodatkowo utrudniala im nielatwa dole.
Ówczesny pan wsi – Christian von Langewiessen - niezadowolony z niewielkich wplywów, wydal rozkaz zwiekszenia dni panszczyzny dla mieszkanców Pasterki. Teraz musieli pracowac za darmo 1,5 dnia w tygodniu zamiast 14 dni na rok.
Mieszkancy wioski radzili co robic. Podporzadkowanie sie oznaczalo brak czasu na wlasne pola i zagrody a to oznaczalo biede i glód podczas surowych zim.
Wiedzac, ze z lokalna wladza nie dojda do porozumienia, postanowili napisac o swojej krzywdzie do samego Cesarza Austrii – Leopolda I. Ku zdumieniu miejscowych notabli – cesarz stanal po stronie mieszkanców zagubionej w górach wioski, o której nawet nikt na dworze nie slyszal. Urazeni, nie chcac stracic swoich dochodów nie poinformowali mieszkanców o przychylnej decyzji.
Sam wlasciciel nadal zmuszal poddanych do darmowej pracy w swoich dobrach. Chlopi jednak nie poddali sie. Podniesli bunt i odmówili pracy. Troje z nich zostalo aresztowanych. To jednak nie zalamalo pozostalych i nadal pisali do cesarza odmawiajac odrabiania panszczyzny. Nawet kolejne aresztowania – samych przywódców oporu – nie zlamalo ich.
Bunt dzielnych i nieugietych chlopów zakonczyl sie dopiero 7 lat pózniej kiedy to w 1693 roku nowy pan Pasterki nakazal kolejne aresztowania.
|
|
|
|
|
|
|
|
|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
|
|
|
|
|||
|
|
|
|
|
|||
|
|
|
|
|
|||